چرا جعبه نُه‌تایی است

نُه عدد دلخوشی نیست؛ اندازهٔ چیزی است که می‌شود با هم خورد. سه نفر دور یک میز، هر کس سه بار دست می‌برد و جعبه تمام می‌شود. هر عددی بزرگ‌تر از این یعنی نیمی از جعبه فردا خورده می‌شود، و شیرینیِ فردا شیرینیِ دیگری است.

سه دسته هم از همین می‌آید. خشک و مغزدار برای وقتی چای تازه دم کشیده، تر و خامه‌ای برای همان ساعت و نه بعدش، قند و نبات برای استکانی که هنوز داغ است. سه ساعتِ متفاوت، سه بافت متفاوت، در یک جعبه.

رنگ‌ها را از خود شیرینی‌ها برداشتیم، نه از یک تختهٔ رنگ. زعفران زرد است، انار سرخ، پسته سبز، گلاب صورتی. اگر این صفحه پُررنگ به نظر می‌رسد، به این خاطر است که پیشخان یک قنادی هم همین‌قدر پُررنگ است و ما آن را آرام نکردیم.

نقش‌ها هم همین‌طور. کاشی هشت‌پر، حاشیهٔ قالی، طاق، و دانه‌های قند — چیزی که روی در جعبه چاپ می‌شود، اینجا پشت هر بخش نشسته است. هیچ‌کدام عکس نیستند؛ همه با خط و دایره کشیده شده‌اند، و همین است که این صفحه را سبک نگه می‌دارد.